Toen Tim op dezelfde manier ging praten, voelde ik de angst opnieuw.

Ruim drieëntwintig jaar geleden verloren mijn kinderen hun oma aan ALS. Binnen drie maanden richtte deze genadeloze ziekte een totale verwoesting aan. Die ervaring draag ik nog altijd met me mee.

Toen collega Tim van den Berg eind 2015 op dezelfde manier begon te praten als mijn schoonmoeder, voelde ik de angst van toen opnieuw. Niet lang daarna volgde dezelfde verschrikkelijke diagnose. Anderhalf jaar was Tim het gezicht van al onze acties. Een daarvan was het Swim for Tim diner. Zes weken na de eerste editie in 2017 overleed hij. 

Op zijn sterfbed beloofde ik Tim om door te gaan. Door te blijven vechten, te blijven organiseren, te blijven hopen, voor hem, voor de oma van Femke en Floor, voor Leo, die we in 2024 verloren, voor mijn lieve vriendin Monique die op 25 mei 2025 overleed, voor Marita die vlak daarna overleed, en voor iedereen die met ALS leeft of zal leven. 

Mijn belofte deed ik bijna tien jaar geleden, en mijn wens is onveranderd: dat we binnen afzienbare tijd een behandeling vinden. Iedereen verdient een kans op leven, iedereen verdient die hoop. 

Antoinette Kalkman