
3 juli 2017 — mijn betrokkenheid bij Stichting ALS begon toen Odette en ik voor het eerst een tafel afnamen bij het Swim for Tim-diner, georganiseerd door Antoinette en Patricia voor hun collega Tim. Een jaar later was Tim er niet meer.
29 augustus 2021 — ik ontmoette Monique bij het Swim for Tim-evenement. Ze had net gehoord dat ze ALS had. Ze was 34. Het moment dat ze haar verhaal vertelde, vergeet ik nooit meer. Niet alleen om wát ze vertelde, maar hóé: krachtig, liefdevol en ongelooflijk dapper.
5 oktober 2022 — Antoinette en Marjan vroegen mij of ik deel wilde uitmaken van het projectteam waaruit het ALS Financieel Diner ontstond. Twee prachtige edities volgden – samen met Monique.
25 mei 2025 — de dag waarop Monique nog zélf kon kiezen. En dat deed ze. Omdat ze vooral Monique wilde blijven. Voor eeuwig en altijd. In alles wat ze deed, wilde ze zichzelf blijven. Voor Maurice, de liefde van haar leven. Voor hun hondenkinderen. Voor iedereen die haar kende.
Met haar eigen woorden sloot ze haar verhaal af:
“Je weet pas welk verhaal het jouwe is, als je het einde weet. En ik weet nu dat het mijne een liefdesverhaal is.”
30 oktober 2025 — dit jaar zit Monique niet meer aan tafel bij het ALS Financieel Diner. Net als Tim, voor wie dit initiatief ooit begon. Net als Leo, voormalig directeur van de Zeeuwse, die er niet eens meer bij kon zijn tijdens het diner bij de Goudse. Alle drie weggerukt door dezelfde nietsontziende ziekte.
Daarom zeg ik: dit moet stoppen.
Omdat ik geloof dat ALS uit de wereld moet verdwijnen.
Omdat ik geloof dat wij als financiële branche samen hét verschil kunnen maken.
Omdat ik geloof dat we Monique, Tim, Leo en zovelen na hen dat verschuldigd zijn.
En vooral: omdat ik geloof in de kracht van samen. Samen sterk. Samen strijden. Samen bouwen aan een toekomst waarin niemand meer aan ALS hoeft te overlijden.
Je weet pas welk verhaal het jouwe is, als je het einde weet. En ik wil dat óns verhaal een einde is waarin niemand meer ALS-Patiënt is. Ik ben Monique 💜
Indra Frishert