Sail Amsterdam 2025; Het zou hoe dan ook memorabel worden. Het is tenslotte tien jaar geleden dat de Tallships vanuit de hele wereld over het IJ kunnen varen. Vijf jaar geleden ging Sail niet door vanwege de wereldwijde pandemie Covid, maar in 2025 moest het toch gaan gebeuren. Daarom reserveerde Nationale Waarborg en moedermaatschappij Liberty Mutual Surety twee jaar geleden al twee boten, waaronder de Sanne Sophia.
De Sanne Sophia is een driemastklipper. Met haar vijftig meter kan zij zo’n 90 mensen bergen die tijdens dagtochten, op het ruime dek, mee kunnen helpen met het hijsen van de zeilen. De Sanne Sophia beschikt over drie grootzeilen, twee kluivers, een fok, een waterzeil en een topzeil. Totaal een zeilcapaciteit van meer dan 500 m2.
De Sanne Sophia werd in 1886 gebouwd en is daarmee een van de oudste ijzeren schepen van ons land. Het schip werd in vroeger tijden ingezet om rails te vervoeren, nodig bij de aanleg van het spoorwegennet. Nadien was het schip druk als zandzuiger bij de inpoldering van de Wieringermeer. Die Sanne is dus niet voor een kleintje vervaard. Een ritje over het Amsterdamse water, langs de Tallships, lijkt een peulenschil. Dankzij schipper Kees werd het dat ook.
Naast het uitnodigen van zakenrelaties doneerde Nationale Waarborg ook zes plaatsen ter veiling aan tijdens het ALS Financieel Diner op 7 november 2024 bij de Goudse. André van der Heijden van Purple Haze Sound & Lights, die bovendien het licht en geluid verzorgde tijdens deze avond, bood op het kavel en kocht er nadien nog vier plaatsen bij, waarvan de opbrengst ook volledig ten goede is gekomen aan Stichting ALS Nederland.
"Tikkie naar voren, stukkie naar achter. Vooruit, achteruit, maar hoe dan ook voortvarend richting de Tallships, waar het water steeds schaarser werd en de botsinkjes talrijker."
Donderdag 21 augustus was het eindelijk zover.
Bijna acht maanden moest André wachten totdat hij kon opstappen aan de kade van de westelijke havens van Amsterdam. Bij de incheckbalies van Sail 2025 was het een drukte van belang. We konden over de koppen lopen, maar er was nog weinig boot te zien. Nog maar een borrel erin dan.
Om 19.00 uur mochten we eindelijk aan boord en wat we toen te zien kregen, was een spektakel dat nauwelijks met een pen te beschrijven valt.
Na een relatief rustig tochtje over het water werd het dichter bij het IJ drukker en drukker. Letterlijk alles was kon varen, was op het water. Van prachtige Lemsteraken met iets minder goede schippers tot pieremachochels met uiterst vaardige waaghalzen en de Sanne Sophia met de meer dan relaxte schipper Kees dreef daartussenin. Tikkie naar voren, stukkie naar achter. Vooruit, achteruit, maar hoe dan ook voortvarend richting de Tallships, waar het water steeds schaarser werd en de botsinkjes talrijker.
We zagen het imposante Argentijnse marineopleidingschip de A.R.A. Libertad, de driemaster Shabab Oman II uit Oman, de Aleander von Humboldt II uit Duitsland en tientallen andere internationale Tallships, historische erfgoedschepen en speciale vaartuigen van de Nederlandse vloot. Je kwam ogen te kort. Wat een pracht en praal en indrukwekkende masten, gieken en uitrusting. Ook het gekrioel van de kleinere boten onder ons zagen we vanaf ons veilige dek terwijl heerlijke geuren van de schippersmaaltijd ons tegemoet dwarrelden vanuit de kajuit. Ook benedendeks was het dus goed toeven.
Op het IJ werd de avond afgesloten met spetterend vuurwerk, waarna we rond middernacht de kade van de westelijke havens weer veilig aantikten. Eén van de andere klippers van de chartermaatschappij had minder geluk. Een aanvaring met een tanker moest deze met een flinke deuk in de neus bekopen.
Het was een bijzondere avond. Inmiddels zijn alle Tallships via de Noordzee naar hun volgende bestemming vertrokken. De ruim 2.3 miljoen bezoekers zijn weer naar huis. Tot over vijf jaar! Voor wie het deze keer aan zich voorbij heeft laten gaan; noteer Sail 2030 alvast in de agenda. Dit moet je meegemaakt hebben!
