Tijdens de 2024 editie van het ALS Financieel Diner verkochten Bep en Toos de B.A.L.S. met waarde. Leon Melens van LifeSpring | Life Science Communication kocht de B.A.L. met de waardecheque voor de schrijfworkshop met Kluun, aangeboden door Raymond van de Klundert (Kluun). Hij gaf de bal door aan Derk Wijkamp, beginnend auteur. Onderstaand zijn relaas;
Ik kom niet vaak in Amsterdam, laat staan in een woonboot aan de gracht. Deze dag wel, want ik had een afspraak met Kluun, de schrijver. Ik zat op mijn werk toen ik via LinkedIn een berichtje kreeg of ik het niet leuk zou vinden om bij Kluun langs te gaan. Iemand die mijn boekje ‘Nestwarmte’ had gelezen, had deze ontmoeting gewonnen in een veiling en leek het leuk als ik, als jonge schrijver, met hem zou gaan praten. Natuurlijk wel, zei ik, graag zelfs, bedankt.
Dus ik in de auto naar Amsterdam. Ik had vooraf al een parkeerplek geregeld, bedacht hoe ik ‘De Ring’ zou overleven en kwam nog aan ook. En hoe, ik bel aan bij de woonboot en word enthousiast begroet door de ontzettend aardige Kluun. Eenmaal de ophaalbrug en de drempel over word ik aangestaard door een strak en modern interieur. En wat blijkt, woonboten deinzen helemaal niet. Weer een illusie armer.
"Mooi dan, net honderd exemplaren verkocht en nu zit ik met een boekje in mijn hand die aangeeft dat het nog veel beter kan."
Ik volg Kluun naar beneden, ga aan zijn tafel zitten en krijg een kop koffie met melk. Of ik ook een schrijfsel van mij had meegenomen, vroeg hij, dus ik legde het bovengenoemde boekje op tafel. In het boekje staan een stuk of wat gedichten en ook twee verhalen. Kluun gaf aan niet zoveel met poëzie te hebben, dus we richtten ons op het proza. Ik begon vol verwachting een verhaal, waar ik toch best trots op ben en die dikwijls ontroering teweegbrengt, voor te lezen. Nog geen twee minuten later staat mijn boekje vol met krabbels. Hele alinea’s worden doorgestreept, onnodige woorden verwijderd en de kantlijn vol aantekening. Zo ging het ook nog met het andere verhaal en met een column die ik had geschreven. Mooi dan, net honderd exemplaren verkocht en nu zit ik met een boekje in mijn hand die aangeeft dat het nog veel beter kan.
Kluuns conclusie: ik heb talent, zeker voor het oproepen van ontroerende beelden, maar ik doe onnodig pretentieus, gebruik te veel bijvoeglijke naamwoorden en bedien mij van ouderwets Nederlands. Dit stukje is dan ook, geheel in zijn geest, puntig en bevat (hopelijk) geen overbodige woorden of alinea’s. Hij zag ook wel dat onze stijlen heel anders zijn, maar zijn opmerkingen zijn evenwel bruikbaar en waardevol, hoewel ik af en toe nog wel geniet van een zwierig zinnetje hier en daar. Zijn belangrijkste tip: SCHRIJVEN! SCHRIJVEN! SCHRIJVEN! Het is een ambacht en dat kost tijd en heel veel meters.
Ik ging opgekikkerd en gemotiveerd terug. Ik had zin om te schrijven, zat met nieuwe gedichten in mijn hoofd en Kluun vond mij een talent. Hij zei zelfs dat hij beelden kreeg bij mijn verhalen die hij nooit zal vergeten. En daarbovenop: ik mag hem altijd mailen als ik hulp nodig heb met een verhaal. Men zou om minder de controle over het stuur verliezen, maar ik overleefde ‘De Ring’ en arriveerde veilig terug in Nijmegen, zonder erbij na te denken en met mijn hoofd nog in de woonboot.
Derk Wijkamp
